ÇİĞDEM...
Saat gece yarısına yaklaşıyordu. Evdeki sessizlik, insanın içine çöken türdendi. Ankalar gideli yarım saat olmuştu ama sanki saatler geçmiş gibiydi. Salonun ışıkları hâlâ yanıyordu ama evin ruhu yavaş yavaş geceye teslim oluyordu. Annemle babam biraz önce odalarına çekilmişlerdi. Ayak sesleri koridorda kaybolduğunda, içimde büyüyen o düğüm daha da ağırlaştı.
Abime baktım. Bakışları değişmişti. Sahte de olsa evlenmek onun için zor olmalı. Ama bu evliliğin gerçek olması gerekiyordu. Hem abim için hem de Nilüfer için...
Onun o hâlini görünce içim sıkıştı. Abimi güçlü görmeye alışkındım. Ama bu kez omuzlarında bir yük vardı. Adı konmamış, konuşulmamış bir yük. Nilüfer’in adını ağzına almıyordu ama bakışları hep o tarafta geziniyordu. İşte tam da bu yüzden susamazdım.
“Abi.” dedim
