ASLAN...
Nilüfer eşyalarını yavaştan toplamaya başlamıştı. Odasından gelen karton sesleri, bant cırtırtıları evin içinde yankılanıyordu. Aslında çok da fazla şeyi yoktu. Kıyafetlerin, gözünde pek bir değeri olmadığını biliyorum. Onun asıl yükü, asıl serveti çalışma masasının üzerinde biriken proje dosyaları ve kitaplarıydı. Beş yıl boyunca o kağıtlara ne hayaller çizmiş, o kitaplara ne acılar gömmüştü.
"Fazlasını alma." dedim kapı eşiğine yaslanarak. "Yine geliriz. Bunlar burada kalsın, İstanbul bizim daha için bitmedi. Her seferinde bavul taşımayız."
Parmak uçlarını kitapların üzerimde gezdirirken, tozlu sayfaların arasında sakladığı hüzünleri görebiliyordum. Bir mimar titizliğiyle rulo yaptığı projeler, onun bu şehirde tırnaklarıyla kazıyarak kazandığı bağımsızlığın simgesiydi. İçimd
