Mafya’nın Tutkusu+18

Düğün

Bir hafta… Bir hafta bile geçmeden, Demir ve Ahsen’in hayatları tamamen değişmeye başlamıştı. Karşılıklı kabulün ardından düğün hazırlıkları, adeta bir fırtına gibi hızlıca ilerledi. Gelinlikler, davetliler, düğün salonu, çiçekler… Her şey planlanmış, organize edilmiş ve hazır hâle getirilmişti. Sungur ve Ahmet Bey’in gözlerinde mutluluk, yüzlerinde tatlı bir gurur vardı; yıllardır bekledikleri an nihayet gelmişti. ikisi de evlatlarını evlendiriyordu.

Ve nihayet, beklenen gün geldi. Sabahın erken saatlerinde, Ahsen kendi odasında birkaç gün önce apqr topar seçtiği gelinliğini giyiyordu. Gelinlik, abartısız ama zarif bir tasarıma sahipti; uzun duvaklı, tülün hafifçe süzüldüğü bir model.

Başörtüsü ile uyumlu olarak hazırlanmış, hem modern hem de geleneksel bir şıklığı yansıtıyordu. Ahsen aynanın karşısında durduğunda, kendi yansımasını seyretti. Güzel gözüküyordu bembeyaz teninde beyaz renk adeta uyum sağlıyordu.

Ama bu ani evlilik ve düğün kalbinde endişe ve hafif heyecanı birbirine karıştırmıştı.

Diğer yandan Demir, koyu renk takım elbisesini giymişti. Keskin hatları ve uzun boyu, takım elbise içinde korkutucu derecede etkileyici görünüyordu. Her adımı, her hareketi, kararlılığı ve güç dolu heybetini gözler önüne seriyordu. Çoğu insan onun yanında kendini küçücük hissederdi.

Oturma odasından başlayan sessizlik, düğün salonuna adım attıklarında yerini yavaşça gerilimli bir sessizliğe bıraktı. Salon, çiçekler ve ışıklarla süslenmiş, davetliler yerlerini almıştı. Sungur ve Ahmet Bey, memnuniyetle birbirlerine bakıyor, gözlerinde mutluluk parlıyordu. Babalarının gururu ve tatlı heyecanı odayı dolduruyordu.

Ancak Demir ve Ahsen için aynı şey söylenemezdi. Ahsen, gözlerini salondaki misafirlerden kaçırıyor, başını hafifçe eğiyor ve ellerini sıkıca kenetliyordu. Her adımda, bu yeni dünyaya bir adım daha atıyor, ama içindeki bilinmezlik ve kaygı artıyordu. Demir ise, yüzünde hiçbir duygu göstermeden, soğuk ve keskin bakışlarını önüne dikmişti. Kendi içinde sadece tek bir düşünce vardı: Bu evlilik bir görevdi, bir zorunluluk… ve onun dışındaki her şey, sadece boşluktu.

Nikah memuru, klasik sözleri söylemeye başladı ve davetliler sessizce onu dinliyordu. Ahsen, hafifçe titreyen elleriyle duvağını düzeltirken, Demir’in gözlerini fark etti. Soğuk ve derin bakışlar, Ahsen’in içindeki masumiyeti adeta test ediyor, onu tartıyor gibiydi. İkisi de farklı dünyalardan gelmiş, farklı ruhlara sahip iki insan; zıtlıkları, salonun havasında neredeyse elle tutulur bir gerilim yaratıyordu.

“Ahsen Korol, Demir Karasoylu'yu hiç kimsenin baskısı altında kalmadan kocalığa kabul ediyor musun?”

.

Ahsen, kısa bir süre sessiz kaldı ve tereddütten sonra başını salladı. Sesi, nazik ve çekingen bir tınıyla:

“Evet…” dedi

“Peki, Demir Karasoylu? Siz hic kimsenin baskısı altında kalmadan Ahsen korolu es olarak kabul ediyor musunuz?”

Demir, derin bir nefes aldı, kısa bir baş salladı ve sert bir sesle:

“Evet.”

Sungur ve Ahmet Bey’in yüzleri ışıl ışıldı. “Allah’a şükür” diyerek birbirlerine baktılar. Mutlulukları o kadar büyüktü ki, etraflarındaki herkes bu sevgi ve gururu hissedebiliyordu.

Ama Demir ve Ahsen’in kalplerinde aynı coşku yoktu. Ahsen, hala bu evliliğin ciddiyeti karşısında hafifçe ürküyordu; Demir ise, iç dünyasında sadece görev ve sorumluluğun ağırlığını hissediyordu. Salonun ışıkları ve süslemeleri, mutluluğun simgeleri olsa da, bu iki zıt ruh için sadece bir dekor gibiydi.

Düğün fotoğrafları çekilirken, ikisi birbirine çok bakmadan poz verdi. Her ikisinin gözlerinde farklı bir hikaye vardı: Ahsen’in içinde merak ve hafif bir korku, Demir’in içinde ise soğuk bir kararlılık… Ve böylece, hayatlarının en özel günü, aslında onların duygusal olarak en karmaşık günü olmuştu.

Düğün salonundaki alkışlar, misafirlerin mutluluğu ve babaların gururu arasında, Demir ve Ahsen sessizce kendi dünyalarında yol alıyor, zıtlıklarının gölgesinde bir yolculuğun ilk adımlarını atıyordu.

Düğün salonu, çiçeklerin ve yumuşak ışıkların yaydığı sıcak bir atmosferle doluydu. Misafirler yerlerinde oturmuş, hafif fısıltılar ve gülümsemeler eşliğinde genç çifti izliyorlardı. Sungur ve Ahmet Bey’in mutluluğu neredeyse salonu aydınlatıyordu; onlar için her şey mükemmeldi. Fakat Demir ve Ahsen için durum tamamen farklıydı.

Babaların ısrarıyla, salonun ortasına doğru yönlendirildiler. Ahsen’in kalbi hızlı hızlı çarpıyordu; gözleri yer yer Demir’in keskin bakışlarına takılıyor, ama adamın yüzünde tek bir sıcak ifade göremiyordu. Kızın elleri hafifçe titriyordu; duvak tülünden dolayı yüzünü arada bir silerken, kendini yeni dünyasının ağırlığını altında hissediyordu.

Demir ise, koyu renk takım elbisesi içinde hâlâ olduğu gibi sert, etkileyici ve korkutucu bir şekilde duruyordu. Onun için bu dans, bir görevdi; bir zorunluluk… Ama içten içe, bu anın Ahsen’in ruhunda ne tür bir etki bırakacağını merak ediyordu.

Müzik başladı. Hafif bir dans melodisi, salonun içinde nazikçe yankılanıyordu. Sungur ve Ahmet Bey, memnuniyetle birbirlerine bakarken, Demir Ahsen’in elini aldı. Genç kız tereddüt etti; başını hafifçe eğdi, ama babasının bakışları ve salonun gözleri onu hareket etmeye zorladı.

Adım adım ilerlediler. Demir’in güçlü elleri Ahsen’in belinde, diğer eli ise onun elindeydi. Ahsen, hafifçe ürkerek ama nazikçe onun yönlendirmesine uymaya çalıştı. Dans boyunca iki farklı dünya birbirine temas ediyordu; sert ve soğuk bir adam ile naif ve masum bir kadın…

Bir an, Demir hafifçe eğildi ve Ahsen’in kulağına fısıldadı. Sesi derin, keskin ve biraz tehditkârdı:

“Benim gibi bir adam ile evlendin… pişman olacaksın. Ben iyi bir adam değilim.”

Ahsen, bu söz karşısında kısa bir irkildi. Kulağında yankılanan sert tını, kalbinde hafif bir korku ve merak uyandırdı. Pişmanlık… henüz ne olduğunu bilmediği bu kelime, sanki dansın ritmiyle birlikte kalbine yerleşti. Ama yüzünde hiçbir korku ifadesi göstermemeye çalıştı; sessizce başını hafifçe salladı ve dans etmeye devam etti.

Demir’in gözleri, Ahsen’in yüzünde hafifçe tereddüt eden o masum ifadeyi izliyordu. Her adımda, sert dünyasıyla onun naif ruhu arasındaki uçurum daha da belirginleşiyordu. Kızın çekingenliği ve nezaketi, onun kendi soğuk ve kontrol dolu tavırlarına tezat oluşturuyordu. Bu fark, Demir’in içindeki gölgeyi hafifçe karıştırıyor, bir yandan kontrolü elinde tutma ihtiyacını artırıyor, diğer yandan bilinçsiz bir şekilde Ahsen’in masumiyetine hayran bırakıyordu.

Müzik yavaşça sona ererken, iki dünya yeniden kendi köşelerine çekildi. Babalar ve davetliler mutlulukla alkışladılar, fotoğrafçılar birkaç kare yakaladı. Ahsen nefesini derin aldı, duyguları karmaşık ve yoğun bir şekilde birbirine karışmıştı. Demir ise hâlâ aynı soğuk, keskin ve mesafeli tavrını koruyordu, ama gözlerinin derinliklerinde, farkında olmasa da, Ahsen’in masumiyetine dair bir iz kalmıştı.

O gece, salonun ışıkları ve mutluluğun gölgesi altında, iki zıt ruh ilk ciddi yakınlaşmalarını yaşamış, yinede birbirine uzak kalmayı başarmıştı. Dans, sadece bir ritim değil; aynı zamanda iki dünya arasındaki sessiz bir çatışmanın başlangıcı olmuştu.