Sabahın erken saatleriydi. Ahsen gözlerini açtığında Demir’in hâlâ yanında, derin uykuda olduğunu gördü. Adamın huzurlu yüzüne kısa bir an baktıktan sonra sessizce yataktan kalktı. Üzerine uzun bir sabahlık geçirip saçlarını örttü. Aşağıya inmek için merdivenlerden indiğinde salonun loş ışığında hâlâ birinin varlığını fark etti.
Alara, koltuğa kıvrılmış şekilde uyuyordu. Saçları dağınık, üzerindeki kıyafetleri buruşmuştu. Geceyi gerçekten orada geçirmiş gibiydi. Ahsen, bir an duraksadı. Onu izledi ama tek kelime etmeden yüzünü çevirdi. İçinde bir huzursuzluk kıpırdandıysa da, belli etmemeyi tercih etti.
Sanki evde değillermiş gibi doğrudan mutfağa geçti. Masanın üzerindeki meyve kasesini düzeltti, dolaptan süt çıkardı. Kahvaltıyı hazırlamaya koyulurken arkadan hâlâ Alara’nın ağır nefes a
