Yılmaz, İlkim ’in söylediklerini düşünerek derin bir nefes aldı. Küçük kızın gözlerinde hem umut hem de ısrar vardı. İlkim, Handan ’ı sadece ablası gibi görmüyordu, aynı zamanda ailesinin bir parçası olarak hayal ediyordu. Ve şimdi bu karmaşık durumda, her şeyi düzeltmek istercesine babasına baskı yapıyordu. Ama Yılmaz, Handan ’ın içinde bulunduğu durumu düşündükçe, bu konuda aceleci davranmanın doğru olmadığını biliyordu.
“İlkim, öperek insanlar iyileşmez. Şu an önemli olan Handan ’ın iyileşmesi. Gerisi sonra düşünülür.”
İlkim ’in dudakları büzüldü, gözyaşları yanağından akmaya başladı. Yılmaz’ ın tepkisi, ona babasının bu konuyu ciddiye almadığını düşündürmüştü.
“Ama baba! Handan ablayı sen de çok seviyorsun, biliyorum! Neden kabul etmiyorsun? Belki sen de yanında olmak istersen o dah
