Handan’ ın Anlatımı...
Gözlerimi açtığımda her şey bulanıktı. Beni çevreleyen duvarlar, ışıklar, insanlar… Hepsi birbirine karışmış gibiydi. Neredeydim? Ne olmuştu? Göz kapaklarımı yeniden kapattım, ama bu sefer zihnimden keskin bir görüntü geçti. Göğsüme saplanan bir kurşun. Acı, boğazıma kadar yükselen sıcak bir dalga gibi hatıralarıma kazınmıştı.
Hastanede olduğumu anlamam uzun sürmedi. Odaya gelip giden gölgeleri, doktorları, hemşireleri fark ediyordum, ama bedenim hiçbir şeye tepki veremeyecek kadar ağırlaşmıştı. Konuşmaya çalıştım, ama dudaklarım bile hareket etmiyordu. Bu nasıl bir yorgunluk?
Zamanın nasıl geçtiğini bilmiyordum. Dakikalar mı, saatler mi, belki günler… Bir ara Nevin’ in sesini duydum. Tanıdık, ama endişeyle dolu bir ses.
"İlkim sürekli seni soruyor," diyordu. İlk
