İçimde garip bir huzur vardı. Belki bu bir sonun huzuruydu, belki de verdiğim mücadeleyle ilgili bir şeydi. Şahin ya da başka biri… Kimin olduğu artık önemsizdi. Bu dava benim hayatımın bir parçasıydı, mücadelem de öyle. Ve biliyordum ki bu mücadele burada bitmeyecekti. Gözlerimi kapatırken içimdeki o inatçı ses hala konuşuyordu: "Henüz son sözümü söylemedim."
Burada ölsem bile, söylediklerim, haykırışlarım, her şeyi göze alarak verdiğim mücadelem bir şekilde ona ulaşacaktı. Ellerini kelepçeli görecektim, belki de o anı görecek kadar yaşamayacaktım, başka bir yerden bakacaktım o sahneye ama biliyordum. İşi yine kitabına uydurmuştu, vurdururken bile arkasında bir iz bırakmamıştı. Bundan emindim. Ama Yılmaz… Yılmaz onu rahat bırakmazdı. Yılmaz benim davamın devamıydı, benim kalemimdi, beni
