P-29
~•~•~ Havanın sıcak ya da soğuk olduğunu algılayamıyordum fakat vücudum titriyordu. Ambulans arabasının arkasında oturmuş üzerime örttükleri battaniyeye sıkıca sarılmıştım. Titremem her saniye daha çok artıyordu. İfademi alan polisler üzerime çok gelmek istemiyorlardı ki Cevat'a da güvenerek sorularını kısa tutmuşlardı. Bizden uzakta duran Cevat gözünü bile ayırmadan beni izliyordu. Bense ona bakmamak adına bütün çabamla direniyordum. Artık her şeyin doğrusunu yanlışını karıştırmıştım. Cevat'ın yanında kalarak insanlara yardım etmek yanlış olamazdı, hislerimin önüne geçemediğim için bu şanstan vazgeçmek ise yanlış görünürdü. Kendimi düşündüğüm için bencil sayılmamalıydım bence. "Hadi, seni eve bırakalım," yanı başımdaki ses yüzünden irkilerek bakışlarımı ne zaman geldiğini bilmediğim C
- Yazar
