Güneşin yavaş yavaş yüzünü gösterdiğini fark ettiğimde saate baktım. Saat beşi gösteriyordu. Bu da saatlerdir yerde oturmuş hıçkırıklara boğularak ağlamış olduğum anlamına geliyordu. Kendimi toplamam gerektiğinin farkındaydım ancak o gücü kendimde bulamıyordum bir türlü.
Zaten başım ve boğazım öyle ağrıyordu ki kalkıp koltuğa uzanmak istesem de onu bile yapamayacak kadar güçsüz hissediyordum kendimi. Bu zayıflığım Gurur'a olan özlemimi ve ihtiyacımı arttırıyor, sonucunda kendimden daha çok nefret etmemi sağlıyordu.
Yıllardır tek başıma yaşamıştım. Tek başıma ayakta kalmayı başarmıştım, kimseye ihtiyaç duymadan. Ancak şimdi onsuz nefes almak bile güç ve manasız geliyordu. Sanki bugüne kadar onun için yaşamışım da şimdi o olmadan yaşamanın bir manası yokmuş gibi geliyordu.
Bu düşünceler
