©
Sabah gözlerimi açmadan burnuma dolan kokuyla gülümsedim. İki gündür bu güzel kokuya hasret uyanmış, bütün günüm zehir zemberek olmuştu. Gözlerimi açıp kollarımın arasında çırılçıplak uyuyan güzel kadınıma baktım. Öyle huzurlu gözüküyordu ki bu yatakta bir ömür boyu onu kollarımın arasında tutabilir ve onu izleyebilirdim. Bıkmadan, usanmadan…
Kısa bir süre sonra göz kapakları aralanıp bana o güzel yeşil gözlerini ve bakışlarını bahşettiğinde daha mutlu oldum. Zaten o yemyeşil gözler benimkilere dikildiği her an dünyalar benim oluyor gibi hissediyordum. Yalan da sayılmazdı bu, çünkü bu küçük kadın benim dünyam olmuştu.
“Günaydın.” dedi o eşsiz gülümsemesiyle.
“Günaydın, nazlı güzelim.”
“Çok oldu mu uyanalı?”
Başımı iki yana salladığımda kucağımda gerinmeye başlamış
