İçimde yananla dışımda susan arasındaki o ince çizgide, son bir bakış attım Berdan’a. Gözlerinde cevapsız soruların, söyleyemediklerinin, belki de pişmanlıkların yankısı vardı. Ama artık ne geçmişin vicdanı, ne de geleceğin belirsizliği beni alıkoyamıyordu. Bu an, her şeyin hem bitişi hem başlangıcıydı; acının, vedanın ve belki de kendimle ilk kez yüzleşişimin. Dudaklarımı ıslatan sessiz bir iç çekişle geriye adım attım—bir kadının kendine attığı ilk adımdı bu, bir daha hiçbir adamın gölgesinde kaybolmamak üzere…
Abimin adamları dört bir yana dağılmışken abim birden ben daha ne olduğunu bile anlamadığım hızda yanımdan geçip beni savurarak Berdan'ın karşısına geçti.
Hazır yumruğu Berdan'a doğru savurduğunda Berdan refleksle kendini geri çekti. "Sen kimin kardeşini kimden kaçırıyorsun lan?
