On gün geçti. Sessizliğin içine saklanmış bir yalnızlıkla her sabah aynı pencereye uyanıyor, her gece aynı duaya sığınıyordum. Gözlerim ne kadar uykusuzsa içim o kadar yorgundu. Ne çay keyfi eskisi gibi keyifliydi, ne giyindiğim kıyafetler kendim gibiydi. Yatak yorgan ne kadar yumuşak olursa olsun, ben yine sert düşlere savruluyordum.
Geçen ise sadece takvimdeki sayılardı belki ama bana her günüyle bir ömür bıraktı. Berdan’ı ardımda bırakalı, ardımda bırakmayı deneli… on gün olmuştu. Evime, yani baba evime döndüm dönecek gibi değil de sığınacak gibi. Aslında kime sorsan, “güvende” olduğum yerdeyim şimdi. Ama kalbim? O hala savaş meydanında. Yaralı, yorgun, darmadağın… Berdan yoktu artık. Aramıyordu, sormuyordu. Ve ben birden bu sessizliğe alışacak kadar güçlü değildim.
Özlüyor muydum? E
