Gün doğarken konakta bir sevinç havası hakimdi. Bugün Welat ve Meyra’nın günüydü; umutların, yeni başlangıçların, kırılan dallardan yeşeren filizlerin günü… Haftalar sonra sonunda gelmişti. Ve biz, o sabaha sadece uyanmadık, adeta yeniden doğduk.
Hava berraktı, serinlik tenime hafif hafif değiyordu. İçimde tatlı bir kıpırtı vardı; uzun zamandır hissetmediğim bir heyecandı bu. Başımda birkaç gündür dolanan hafif ağrıya rağmen bugün kendimi iyi hissediyordum. Ne yorgunluk vardı üstümde, ne de içimi ezen o eski kırgınlıklar. Bugün, kalbimde sadece sevinç için yer vardı.
Odamda, geçen hafta Meyra’yla birlikte seçtiğimiz kıyafetlere göz gezdirdim. Bir an gülümsedim, Meyra’nın heyecanla birini seçip diğerine burun kıvırdığı halleri gözümün önüne geldi. Şimdi o kıyafetler bir köşede duruyordu;
