Gözlerimi açtığımda odanın perdeleri aralanmış, sabahın ürkek ışıkları duvara ince bir çizgi gibi düşmüştü. Sessizliğin içinde yalnızca kuş sesleri yankılanıyordu. Yanımda derin bir nefesin ritmik iniş çıkışını duyuyordum. Başımı hafifçe çevirdiğimde Berdan’ı gördüm—yüzü bana dönüktü. Uyuyordu.
Geceden kalma bir yorgunluk hâlâ üzerimdeydi ama içimde bir taş daha ağırdı. Sanki biri gece boyunca ruhumu yoğurmuş, kelimesiz bir itirafı yastığa bırakıp gitmişti.
Yavaşça doğruldum yatakta. Gözlerim Berdan’ın yüzüne takılı kaldı. Uyurken daha az keskin görünüyordu. Kaşlarının arasında sabahın da silemediği bir çizgi vardı. Sanki hep bir yük taşıyordu da, bırakacak yeri olmamıştı.
Yataktan kalkmadan önce biraz izledim onu. Sonra, usulca ayağa kalkıp pencereye yöneldim. Parmaklarım perde kenarın
