İyi okumalar
Ahmet Özmen dağılmış bir vaziyetteydi. Karşımda öylece dururken heybetli adam gitmişti. Bu iyi bir şey mi emin olamıyordum.
"Aileni bırakıp burada mı bekliyorsun?"
Hafifçe gülümsemeye çalıştı.
"Ailemi bıraktığım söylenemez. Kızımı bekliyorum sonuçta."
Kızı mı? Utanmadan kızı olduğumu mu söylüyordu?
"Senin bir tane kızın var. O da Selen. Git başımdan."
Bir şeyler diyecekti fakat araya Karan girdi. O niye buradaydı?
"Şimdi zamanı değil."
Kaşlarımı çatarak ona döndüm.
"Senin de zamanın değil. Niye yanımdasın? Bana acıyorsun değil mi? Kimse bana acımasın!"
O doktora olan davranışları aklıma düşmüştü. Benim hasta olduğumu anlayınca kendisine başka kadın doktor mu bulmuştu?
Kucağımdaki Patron'u yere bıraktım.
Kaşlarını çatarak bana bakan Karan'ı da kapıda şaşkınca bi
