KALPSİZ

Yazar Ağzından... 22 Temmuz 2018 (...) Koştu. Ne kadar koştuğu bilinmez. Dakikalarca koştu. Göz yaşları görüşünü engelledi... Koştu. Ciğerleri nefes kabul etmezken, hıçkırıkları biraz bile nefese izin vermezken koştu... Durmadı. Düştü, abisi için giydiği çiçekli elbisesi yırtıldı, yara bere içinde kaldı tüm vücudu... Yine durmadı. Engel olmadı vücudundaki acılar ona, kalbindeki acı daha büyükken... (...) Uçurumun kenarına geldi Nefes. Taşlar aşağıda, sertçe kayalara vuran denizin içine döküldü. Yuttu onları deniz. Affetmedi. Çıkarmadı dışarı. Bırakmadı taşları. Abisini yuttuğu gibi. İnanmak istemiyordu. Bağırıyordu. Abisine bağırıyordu. Söylemesini istiyordu. (...) Bağırdı... Dakikalarca. Artık sesi çıkmamaya başlayınca sustu. Ağladı sadece. Hıçkırarak, öksürerek... Cesareti yoktu değil mi önceden? İntihar etmek için cesareti yoktu. Ancak şimdi nasıldı? Nefes... hiçbir zaman bu kadar cesaretli olmamıştı... (...) Açtı kollarını. Gözlerini kapatıp gülümsedi hıçkırırken. Yırtılan elbisesi dalgalanıyordu deniz gibi. Aklına geldi abisi ile yaşadığı o gün. Onu hiç bırakmayacağını söylediği o gün... O gün de deniz aynı böyle çarpıyordu, sinirle, öfkeyle. O gün de çiçekli elbisesi sallanıyordu böyle rüzgarda. Ama o gün mutluydu, çok mutluydu. Şimdi ise... Ölmek istiyordu. İlk defa gerçekten bu kadar ölmek istiyordu. (...) Ve artık bu dünyadan... kaçmak istiyordu. (...) Derin bir nefes almaya çalıştı kolları açıkken. Son kez çekti içine derince havayı. Arkasını döndü gülerken. Cesaretliydi... Acısı cesur olmasını sağlıyordu. Oysa suya girmekten korkardı Nefes. Cesaret edemezdi... Biraz geriye yattı. Rüzgar saçlarından tutup atmak ister gibiydi onu denize... (...) Attı kendini geriye Nefes. Artık ikisi de olmak istedikleri konumdaydılar... İntihar etmiş kız ve intihar etmiş kadın