Kimsesizlik annenizin, babanızın ya da başınızı sokacak herhangi bir yerin olmaması değildir aslında. Öksüz ve yetim kelimelerini kapsamaz bu nedenle.
Daraldığınızda başınızı koyacak bir omuz, ağladığınızda gözyaşınızı silecek birkaç parmaktan yoksunsanız zaten kimsesizsiniz demektir. Tek dert ortağınız kendinizse ve başınız sıkıştığında da kendinizden başka kimseye gidemiyorsanız da öyle.
Elimde tuttuğum suratıma kapanan telefona bakıyorum öylece. Derya’nın bana bakan şaşkın gözlerine aldırmadan da bakmaya devam ediyorum.
İşte o zaman bir kimsesizlik sarıyor etrafımı. Yakıcı, ketum bir acı gibi çöküveriyor omuzlarıma.
-Zeynep? Diyor Derya koluma usulca dokunup.
Başımı kaldırıp endişeyle beni süzen ela gözlerine bakıyorum. Yüzümde ne gördü bilmiyorum ama tek kelime etmeden baş
