Jean Christophe bir kitabında şöyle demiş:
“Yara en çok avucunun içindeyse sana aittir! Sıkarsın avucunu, canın yanar ama senden başka kimse bilmez neden acıdığını”
O zaman üzerinde durmasam da, bu satırların ne demek istediğini şimdi anlıyorum. Hepimizin canı yanıyor. Kimimizin aşktan, kimimizin yalnızlıktan… Hepimiz avuç içlerimizde yaralarla geziyoruz aslında.
Yalnızlığımızı, korkularımızı ve en çokta vicdan hesaplaşmalarımızı sığdırıyoruz o küçücük avuç içlerimize. Öfkelendiğimizde ya da üzüldüğümüzde sıkarız ya ellerimizi sertçe, bu yüzden işte.
“Hatırla” deriz kendimize. “Burada zaten bir yara var. Öfke ve kırgınlıktan kalan. Yeni bir yaraya yer yok sende.”
Tırnaklarımız etimize geçer sertçe. Derin bir sızlama duyarız. Kimse bilmez belki ama sızlayanın aslında deri
