Güvenmek için sıkıca tutacağımız bir ele ihtiyaç duyarız çoğu zaman. Sessizce parmaklarımızı kenetleyebileceğimiz bir el. Tek bir güven kelimesi geçmez aranızda ama ona koşulsuz şartsız güvendiğinizi anlatan dokunuşlarınızdır.
Parmak uçlarınız, gözleriniz hatta vücudunuzun her hücresi ona güvendiğinizi fısıldar. Ve bu his bir kere tadıldı mı, artık geri dönüşü yoktur. Ne yaparsa yapsın, ne söylerse söylesin içinizin ona güvenen tarafı asla ölmez. Uykuya dalar sadece.
Kerem hastane yatağında uyurken elini tutup parmaklarımı parmaklarına kenetliyorum yavaşça. Hissetsin istiyorum ona ne kadar güvendiğimi. Ve biliyorum ki güvenmek sevmekten daha önemli.
Göz kapaklarını aralayıp beni zümrütlerle buluştururken, istemsiz bir gülümseme dolaşıyor dudaklarımda.
-Sen daha gitmedin mi?
