'Kabustan kurtulmanın tek yolu uyanmaktır' derler. Ama benim kabusum uyurken değil, uyanınca yaşadıklarımın ta kendisiydi. Peki bundan kurtulmanın yolunu bilen var mıydı?
O mektubu parmaklarımın arasından hiç bırakmamıştım. Bunu gerçekten de o yazmadıysa eğer beni almaya gelecekti, biliyordum.
"Yemeyecek misin? İki gündür hiçbir şey yemedin. Su, lütfen yapma bunu bana kızım. Ben sadece seninle eskisi gibi olmak istiyorum. Sen hâlâ benim küçük kızımsın. Ben de senin babanım, bunu kabullenemez misin?"
Bunları söylerken bana doğru gelip dizlerinin üzerine çökmüştü. Neyi kabullenmemi istiyordu? Beni 15 yaşında bırakıp gitmişti. Kendime çok zorlansam bile yeni bir hayat kurmayı başarabilmiştim. Daha sonra onun yokluğunu bile dolduran mükemmel bir adamla tanışmıştım. Şimdi de gelip kurduğu
