Uygar benim için dünyada görüp görebileceğim en güçlü insandı. Bu güç ister fiziksel olsun, isterse de ruhsal. Annesinin mezarından arabaya doğru gelirken ki o yıkılmış haliyle bile bana gülümseyip iyi olduğunu söylediğinde, onun gücünün daha da farkına varmıştım. O tek başına koca bir enkazın altından kalkabilecek biriydi, bunu her zaman yapmıştı. Eve döndüğümüzde odasına çıkmıştı, ben de onu biraz yalnız bırakmak istemiş ve salonda kalmıştım. Kalbim huzurluydu, annemin anneler gününü ilk defa böyle kutlayabilmiştim ve bu huzur Uygar sayesindeydi. Farkında olarak mı yapıyordu bilmiyordum ama bana her geçen gün daha da çok şey öğretiyordu. Ondan karşılık alamasam bile konuşmak istediğim kişiyle konuşabileceğimi öğrenmiştim. Gülümseyerek arkaya doğru yaslandığım sırada zil çalmıştı. Bu eve
