Bir varmış bir yokmuş..
Küçükken babamın anlattığı masalların başı her zaman böyle başlardı. O zamanlar da bile insanlar bazen var olup bazen yok olduklarını anlatmak ister gibi bu cümleyi zihnimize yerleştirmişlerdi sanki. Bana anlatılan ve okuduğum tüm masalların sonunda bütün karakterler mutlu oluyordu. Kötü sonla biten bir masal kitabıyla henüz karşılaşmamıştım.
Kurbağa insan olurdu, kötü cadı cezalandırılırdı, Hansel ve Gratel'i yakmaya çalışan kadın yanardı ve uyuyan güzel bir prens tarafından uyandırılırdı.
(En sevdiğim hikaye kitabı Hansel ve Gratel bu arada. Annem bana ilk o kitabı almıştı. O zamandan beri kitapları çok severim. Hatta o kitabı bir yıl boyunca yastığımın altına koyardım hep)
Eskiden böyle başlayan masalların büyüdükçe başlangıçlarının değişeceğini hiç bir z
