Insanlar için; ilk incinen, ilk gülümseyen ve ilk ağlayan anneleridir diyorlar. Ben bir anneye sahip değildim.. Peki bütün bunları babam mı üstlenmişti annem yerine? Karşımda özlemle bana bakan adam, üç yıl öncesine kadar benim için incinmiş, ağlamış ya da gülümsemiş miydi?
Hatırlıyordum.
Beni okul için hazırlar, kahvaltı yapmadan evden çıkarmaz ve güzel eliyle elimi kavrayıp okulun kapısına kadar götürürdü. Onun elini tutmayı bırak, yanında durduğum zaman bile dünyada ki en güvenli insan gibi hissederdim o zamanlar. Sadece tek parmağını tutsam bile bana kimsenin bir şey yapamayacağını düşünürdüm. Canımın hiç yanmayacağını hisseder ve huzurla gülümserdim. Akşam olduğunda benimle oyunlar oynar, derslerime yardım eder ve hep muhabbet ederdi.
"O velet.." dedi babam, öne doğru eğilip tüm
