"Ya Esila, ne gerek vardı doktora filan?" dedi Araf.
"Araf... Susar mısın?" dedim bıkkınlıkla gözlerimi devirerek.
"Ne susacağım ya? İstemiyorum işte doktor filan." Doktor odasının önündeydik ama hala mızmızlanıyordu. Artık sinirlenmeye başlamıştım.
"Off... Ne halt yersen ye. Senin iyiliğini düşünüp, endişelenende kabahat." Oturduğum yerden kalkıp çıkışa doğru ilerlemeye başlamıştım.
"Esila... Dursana." diye seslendi arkamdan. Onu takmadan yürümeye devam ettim. Dirseğimden beni sıkıca kavradı.
"Ne var Araf?"
"Gitme." dedi gözlerimin içine masum bir ifadeyle bakıp. İçim titredi o an... Bakışlarından değil de söylediği kelimeden... En sevdiklerinin, en iyi gidenleri olduğu bir kıza bu kelimeyi söylerseniz, öldürseniz bile gidemez sizden...
"Tamam... Gitmiyorum. Sinirlendim sadece." d
