Karanlık... Bir çoğumuz korkar ondan. Sinirlenir, kızar bize. O da herkes gibi sevilmeyi ister sadece... İntikam ateşiyle, daha da koyulaştırır siyahını... İçimize girer. Asla çıkmaz. Yangınlar başlatır solumuzda... Artık onu sevsen de fayda etmez. Bir kere kırmışsındır onu. Affetmez asla. Korkmayan o azınlık kısmı ise korur, basar bağrına... Sarıp sarmalar üşüyen yürekleri... Üfler sıcak nefesini avuç içlerine... Siyah papatyalar bitirir kurak topraklarda... Kırıklarını sarar, yaralarını öper... Ben hangi kısımdayım bilmiyorum... Ondan korkmaması rağmen bana şefkatli davranıyor. Belki de yanımda ki siyahın beden bulmuş hali ama bir o kadar da masum olan adam yüzündendir. Siyahı sevme sebebim... Kendisi de karanlık olmasına rağmen bembeyazlar içimde gelip dağıtmıştı karanlığımı... Emir'in
