Kokudan tanımıştım. Hastanedeydim. Yine başaramamıştım. Gözlerimi açmaya zorladım. İlk önce bulanık görsem de siluetinden bile tanıyabileceğim abim, başucumdaydı.
"Özür dilerim." dedim usulca. Kendimi öldürmek istediğim için özür diliyordum. İşte ben buydum.
"Önemi yok. Sen iyileşmene bak, tatlım." dedi abim saçlarımı okşarken.
"Önemi var. Hemde çok. Seni yine üzdüm." dedim gözlerim dolarken.
"Ama uyanmanla da mutlu ettin, güzelim. Ben doktoruna haber vereyim." dedi ve odadan çıktı. Acı çektiğini hissedebiliyordum. Abimin odadan çıkmasıyla Araf'ın girmesi bir oldu. Gözleri kıpkırmızıydı.
"Siyahlı adam..." dedim. O arada kalmış olan gözleri, gözlerimi buldu.
"Beni çok korkuttun." Eğilip alnımı öptü.
"Özür dilerim." dedim yine.
"Dileme. Geçen ay yazdığın mektubu okudum. Neler hissett
