Gece çok geç bir saatte Araf gittikten sonra odama çıktım. Nedense gülümsüyordum... Neden olacak? Araf'ı öptükten sonra tepkisi yüzünden. Önce şaşırmış, sonra sevinmiş ve tekrar şaşırmıştı. Sonra birde üstüne beni öpmüştü. Sonra başımı göğsüne yaslayıp kalp atışlarını dinlemiştim. Onun kalp atışları benimkileri de hızlandırmıştı. Ve itiraf etmek gerekirse onu öpmeyi sevmiştim. Telefonumun yanan ışığı dikkatimi çekti. Ne kadar isim olarak silsem de asla unutamadığım rakamlar yanıyordu ekranda.
"Ne var?!" diye açtım telefonu.
"Evinden çıkan o çocuk... Sevgilin mi?" dedi Emir.
"Sana ne bundan?"
"Sen benimdin." dedi fısıltıya yakın bir sesle.
"Ben kimsenin değilim. Yalnızca şu an kalbimi başkasının ellerine verdim... Senin giderken söküp çıkarttığın kalbimi, o yerine koydu... Senin açtı
