Bütün gecem ağlayarak, Araf'ı düşünerek ve Melek'in dediği şeylere hak vererek geçti. Abim çok geç gelip beni kontrol etti ve kapıyı hafif aralık bırakarak gitti.
"Esila, tatlım... Kahvaltı hazır!" sesini duyana kadar yatakta hareket etmeden yattım. Güneş doğalı uzun zaman olmuştu...
"Geliyorum..." diye mırıldandım ve yataktan kalkıp ayaklarımı yere sürte sürte banyoya gidip yüzümü yıkadım... Kelimenin tam anlamıyla, berbat görünüyordum... Göz altlarım şişmiş, burnumun etrafı ve dudaklarım kıpkırmızıydı. Umursamadan kahvaltıya indim.
"Günaydın." dedim ölüden farksız bir sesle.
"Günaydın prensesim." dedi ve kalkıp alnıma bir öpücük kondurdu abim.
"Esila, sana portakal suyu sıktım, taze taze içersin... Hadi otur sofraya." dedi yengem elindeki kocaman bardağı tabağımın yanına bırakarak.
