Antonio kapıyı açıp elinde bir tepsiyle girdiğinde ona baktım. Masanın üzerine tepsiyi koydu ve masayı yanıma kadar sürükledi. Karşımdaki sandalyeye tekrar oturdu. “Kendim yiyemez miyim?”
“Çok konuşma.”
Kaşığı yemeğe daldırıp ağzıma yaklaştırırken öylece bakakaldım ona. “Ne var? Yesene. Tuhaflığın farkındayım. Çok düşünme.” Ağzımı açtığımda kaşığı resmen ağzıma tıkadı.
Bana elleriyle yemek yedirirken kollarımı bağlandığım yerden oynatmaya çalıştığımda bileğimin acısıyla ağzımda yiyecek varken inledim. Elinde kaşıkla beraber duraksadı ve oynattığım elime baktı.
“Fazla sıkmış olmalı. İdare et ve oynama fazla.” Dediğinde gözlerimi devirdim.
Gerçekten bıkmıştım bu saçmalıktan. Daha ne kadar sürecekti bu?
“Aç ağzını.” Yemeği tekrar ağzıma tıkıştırdı sabırla. Yemek bittiğinde kaşığı bıra
