1 Ay sonra…
Bu bir ay boyunca resmen Atahan beni yattığım yerden kaldırmamaya çalışmıştı. Yemekleri kendi yediriyordu her ne kadar itiraz edip kendim yapabileceğimi söylesem de. Sanki karşısında çocuk var gibiydi. Başka bir şey yapmama da izin vermemişti, sırtımdaki yaradan korktuğundan dolayı. Kendimi tıkılmış gibi hissetmiştim bir süre ancak sonrasında alışmaya başlamıştım. Atahan’la aynı evde sürekli durmaya alışmaya başlıyordum. Parkta hava alıp bir şeyler içmeye çıktığım bir sürede kenarda bir yerde futbol topu görmüştüm. Benim bahçede olmadığım zamanda da Atahan’ı aradığımda onun bahçede olup topa ilk baş bastığını görmüştüm. Sonra onun üzerine oturup dalgın bir şekilde güneşin batışını seyretmişti, bense onu. Kendi hayallerinin benim kadar yarasız olmadığı gerçeği o gün içimi kemir
