Joanne içini deşip geçen ağlama isteğiyle kendini nereye attığını pek de önemsemeyerek kalabalığı yararak merdivenlere koşmuştu. Dün gece gidip sığındığı ve uyuya kaldığı odaya doğru koşturmaya başladı. Ancak insan kalabalığını henüz geçmişti ki adım atmaya daha fazla güç yetiremeyerek koridorun soğuk duvarına dayanıp hıçkırmaya başladı. Ellerini göğsünde buluşturup yanaklarından boşalan yaşları umarsızca akıtırken koridora dolan ayak sesleriyle kendini toparlayıp koşarak odaya kapandı. henüz kapıyı kapatmamıştı ki biri bu harekete engel olarak kapıyı ardına kadar açtı.
“Jo hayatım ne oldu sana?” diyen Elenor yeğeninin kızarmış gözlerine korkuyla baktı. Onu hiç bu kadar dağılmış bir halde görmemişti.
“Hi-hiç” diyen kız bakışlarını teyzesinden kaçırıp kendini yatağa bıraktı. Bunca hakaret
