AŞKIM
Sabah, evin üstüne kurşuni bir sessizlik gibi çöktü. Güneş vardı ama içeri girmeye cesaret edemiyordu; perdeler yarı kapalı, hava temkinliydi. Bu evde sabahlar bile yüksek sesle uyanmazdı.
Uyandığımda Yekta yoktu.
Tarafım boştu ama yatağın diğer yarısı hâlâ sıcaktı; sanki az önce kalkmış, ama gitmemiş gibi. O hep öyleydi zaten—fiziken uzak, etkisi odanın içinde dolaşan bir hayalet.
Üzerime Melisa’dan aldığım oversize gömleği geçirdim. Aynada kendime baktım. Yorgun ama dik. Kırık ama dağılmamış. Bu ev beni böyle seviyordu zaten.
Koridora çıktığımda ilk ses mutfaktan geldi: fincanın tabağa teması. Kontrollü. Sert değil. Yekta’nın sabah sesi buydu.
Mutfakta duruyordu. Siyah tişört, kollar sıvanmış. Saatini takıyordu. Beni gördüğünde bakışı bir anlığına durdu. Uzun değil. Ama fark
