AŞKIM
Kafenin önünden uzaklaşırken sakindim. Öyle dışarıdan görünen bir sakinlik değil; içi bomboş, nabzı düşük, kontrolün tamamı bende olan bir dinginlikti bu.
Kalbim hızlanmıyordu. Aksine, olması gerekenden bile yavaş atıyordu. Korku yoktu. Panik yoktu. Zihnimde tek bir dağınık düşünce bile yoktu. Çünkü korku, ancak belirsizlikte yaşar. Benim için artık hiçbir şey belirsiz değildi.
Oyun başlamıştı.
Sevda, bugüne kadar kurduğu her cümleyi, attığı her imzayı, başkasının hayatını hiçe sayarak verdiği her kararı tek tek ödeyecekti.
Bedelinin ne olacağına zaman karar verecekti; can mı, hayat mı, itibar mı… ama mutlaka ödeyecekti. Dudaklarımın kenarı farkında olmadan kıvrıldı. Bu bir gülümseme değildi.
Daha çok, uzun süredir beklenen bir şeyin nihayet başladığını bilen insanların yüzü
