O gece hastane koridorlarında çaresizliği resmetselerdi beni çizerlerdi. Bacaklarımı kendime çekmiş, sadece kara kara düşünmüştüm. Kafamı susturmak, sonsuza kadar kötü ihtimalleri yok etmek istemiştim. Şimdi ise tüm o kötü ihtimaller bizden uzağa gitmişlerdi. Bunu güçlü sevgilim başarmıştı. O gece pes etmemişti, savaşmıştı. Ben de onunla birlikte savaşmıştım tüm ihtimallerle. O içeride canıyla savaşırken ben dışarıda ölümün puslu karanlığıyla savaşmıştım ve o hüsran dolu savaşın kazananı biz olmuştuk.
Hemşire son kontrolleri yaptıktan sonra bana döndü ve gülümsedi. “Artık gerisi siz de.”
Ona aynı şekilde gülümseyip Cüneyt’e baktım. Günler sonra tamamen iyileşmişti ve hastaneden çıkmaya hazırdı. Bugün bizim bayramımızdı. Onun hastaneden çıkışıydı. Hemşire çıktıktan sonra gülümseyerek se
