Gece birkaç kez uyanmıştım ama bunun huzursuz olmakla bir ilgisi yoktu. Sadece dalgaların sesini dinleyip kokusunu içime çekmek hoşuma gitmişti ve tüm bunları yaparken kokusuyla çocukluğuma gitmiştim hiç üşenmeden... Ve ona daha sıkı sarılırken düşünce denizine atlamıştım.
Yaramaz bir çocuktum ben. Şimdi de çok bir şey değişmemişti belki evet ama bu eskiden de hep böyleydi. Büyümüştüm, büyüyünce de yaramaz bir yetişkin... İlkokulda öğretmenlerin düzenli olarak evine şikayet kâğıdı yolladığı uyumsuz çocuktum. Cezalar alırdım, aldığım cezalar ödüldü aslında... fark edilebilir olmanın ödülü. Belirli bir yaşıma kadar sevgi görmediğim içindi belki de uyumsuzluğum. Babamdan yana sıkıntı yoktu ama annemin boşluğunu hep hissetmiştim ve içten içe tekrar evlenmesini hiçbir zaman kaldıramamıştım. Al
