Saatlerce bağırıp durduğu gecenin sabahına yorgun gözlerle uyanan bir tek Şirin değildi, hemen bitişiğinde aslında çocukların kaldığı odada ben kaldığım için aynısı gibi görmüştüm güneşi o sabah.
Nasıl bir işe kalkıştığımı Şirin'in bir türlü kabullenemeyen tarafları ile yeniden görürken ilk kez sordum kendime:
"Ne yaptın sen Egemen? "
Uyuduğum duvar dibinin rahatsızlığından tutulan vücudumun ağırlığı ile doğruldum yerimden. Şirin'in sesi yoktu, sonunda yorulup uyumuştu. Bütün gün öfkesi bana karşı bir kuple de olsa azalsın diye yanına hiç girmemiş, yengem yada Ayşegül ile yemek bıraktırmış her seferinde yemediği gibi onlara yalvardığına şahit olmuştum, kapı ötesinde; durduğum yerden.
"Çok ağlıyor abi yazık kıza! " dediğinde Ayşegül, sahiden onun için kötülük yaptığıma ikna olmuştum; am
