Köyden içeri girdiğimizde güneş henüz doğuyordu. Çobanların henüz otlatmak için çıkardığı hayvanların zil sesleri arasından ağır aksak geçerken arkama dönüp Şirin'e baktım, yol boyu yalvarıp durmaktan, ağlamaktan iyice bitap düşüp uyuyakalmıştı. Her mola yerinde kaçmaya çalışmış, her seferinde bağırmış imdat dilemişti. Gece yolculuğa çıkmanın verdiği şans ile ve genelde kimselerin olmadığı yerlerde mola vererek yolumuza devam etmiştik etmesine ama Şirin hiç görmediğim kadar bitap, umutsuz düşmüştü...
"Seni ömrü boyunca affetmeyecek!" dediğinde Yener, bu korku bir an pişman ederken beni her şeyin daha iyi olacağına ikna ettim kendimi...Elinden aldığım telefonu, çantası eşyaları, ve esir aldığım bedeni ile bana ait kıldığım Şirin'i bir gün yeniden ruhu ile de benim kılacaktım. Buna olan ina
