Sabahında gözlerimi açtığım rahatsız deri koltuğun üzerinde, çalan kapı zilinden rahatsız kalktım ayağa. Başımı koridora doğru uzattım, Şirin halen uyuyor diyebileceğim kadar sessizdi. Kapıyı karşıma kimin çıkacağını düşünmeden açtım. Gözde'ydi! Yüzü birilerinden dayak yemiş olduğu gerçeğini gösterecek kadar yaralı bereli, dudağı patlamış, gözünün biri morarmış haldeydi. Önceki günden beridir defalarca aramış olmasına rağmen telefonlarından hiç birine cevap vermemiştim. Vermemiştim çünkü, Şirin'in yanımda olmadığı bir zaman onu arayıp, artık görüşmemizin bir anlamı olmadığını söylemek niyetindeydim. Henüz bunu yapamadan karşımda bu halde görünce aklımdaki bütün fikirleri defedip, korkuyla onu içeri aldım... Her zaman olduğu gibi umursamaz görünmüyordu, dikti evet ama yıkılması an meselesiy
