Hasan çıktıktan sonra kapının kapanma sesi içime gömüldü.
O ses…
Bir hüküm gibi.
Bir kaç saat dediğin nedir ki?
Ama böyle bir anda zaman yürümüyor, sürünüyordu.
Zincir bileğimde ağırlaştı. Metal soğuk değildi artık; yanıyordu. Sanki etimin içine işliyordu. Ayağa kalktım, iki adım attım, zincir gerildi. O metal sesi… çıngırak gibi değil, cellat gibi.
Gerçekten bana inandı mı?
Yoksa gözlerimin içine bakıp yalanımı mı tarttı?
Belki de şu an kaynanamın evindedir.
Belki kapıdan içeri girdi.
Belki “Hamile.” dedi.
Belki o kelime o evde bir bomba gibi patladı.
“Hamile.”
O kelime benim için mucizeydi.
Onlar için tehdit.
Gözlerimi kapattım.
Şimdi ne yaparlar?
Beni apar topar alırlar.
Arabaya atarlar.
Merkeze götürüyoruz derler.
Ama merkez yolunda saparlar.
Kimsenin duymadığı bir
