Daha bahçe kapısından içeri henüz girmişken, salonun ışığının yanık olması ile derin bir nefes verdim. En nihayetinde Can uyumamıştı ve belki de haklı olarak uzun bir nutuk çekecekti. Kapıya ulaşmışken ben çalmadan açılması ile karşımda beliren Sibel'in bakışlarında korku görülmeyecek gibi değildi. Onun peşinde beliren Can ise öfke ile önce bana sonra da bahçeye doğru bakmıştı.
Onun baktığı yöne baktığımda hala orada olduğunu görmek buruk bir sevinç yarattı içimde. Aracından çıkmış elleri ceplerinde bize bakıyordu. Yanımdan geçen Can ona doğru ilerlerken birçok kez adını seslenmiştim, ama nafile. Ardına bile dönüp bakmamıştı.
"Sen içeri geç." dedi Sibel, çaresizce başımı sallayıp içeri girmeden son bir kez geri baktım ve son bir kez kesişti bakışlarımız.
"Ben yatmaya gidiyorum." diyerek
