Bir an afalladım. Telefonu elimde tutmaya devam ettim ama karşımdakine cevap veremedim. Arkadaşım hala hatta, “Alo? Gizem? Ne oldu?” diye sesleniyordu. Ama ben sesini duymuyordum bile. Gözlerim sadece Erdem ’e kilitlenmişti.
İçimdeki öfke kabardı. “Ne haddine!” dedim kendi kendime. Altı ay boyunca tek bir düzgün kelime etmeyeceksin, sonra beni böyle sokakta yakalayacaksın, bakışlarınla suçlayacaksın, yetmezmiş gibi sesini bile yükselteceksin…
Telefonu hızlıca kapattım. Derin bir nefes aldım ve ona doğru bir adım attım.
“Bozdun evet. Ama sana ne, Erdem?” dedim, kelimelerim tıpkı hançer gibi çıkıyordu dudaklarımdan.
O ise gözlerini kısmış, çenesi gerilmişti.
“Bana ne mi?!” dedi dişlerinin arasından.
" Evet sanane. "
“Kim o adam?” diye sordu öfkeyle.
Bakışları delip geçiyordu.
“Sana
