Cemre
Son bir haftayı dolu dolu geçirmiştik. Dolu dolu derken, kesinlikle abartmıyordum. Ateş şu ‘kafa dağıtma’ işini biraz abartmıştı. Her günümüzü bir faaliyet ile geçirmiştik. Şikayetçi değildim. Özellikle terapiye girdikten sonra bir şeylerle meşgul olmaktan ve Ateş ile birlikte olmaktan hiçbir şekilde şikâyetçi olamazdım. Çünkü terapiden çıkmak savaştan çıkmakla eş değerdi.
Doktor Gündüz ile trafik kazasından hemen sonra tanışmıştım. Ilımlı havası sayesinde onunla konuşmak zor değildi; ancak geçmişten bahsetmek muhatabım kim olursa olsun benim için zorlayıcıydı. Acar ile ilgili konuşmak; onunla yaşadıkları bir kez daha yaşamak demekti. Bu da yaranın tekrardan kanaması değil, yarayı deşip mikrop kapmasını sağlamaktı.
Doktora göre yaraları bir şekilde iyileştirecektim ve
