“Hastalanmayacağım, sevgilim.” Yüreğim ağzından çıkan sevgi sözcüğü ile taçlandığında geri çekilip yüzüne baktım. Yanaklarındaki ıslaklığı kuruladım özenle. Tenine dokunmak bile iyi hissettirirken sevgiyle bakan gözlerini görmek umutlanmama sebep oluyordu. Beni affedeceğine ve sevmeye devam edeceğine dair umutlarım artıyordu. Bunlardan daha çok istediğim tek şey ise onun iyileşmesi ve geçmişini atlatabilmesiydi.
“Endişelenmeni istemiyorum, Ateş. Darmadağın bir haldeyim ama bir daha öyle hastalanacağımı sanmıyorum. Artık birçok şeyi hatırlıyorum zaten.” Yüzünü içimi ısıtan bir gülümseme kapladığında kalbim şiddetle atmaya başladı. Küçücük bir bakışı kalbimi çözüveriyordu. “Aşkını…” dedi ve elini kaldırıp parmaklarını kaşlarımın üzerinde gezdirdiğinde mest oldum. “Aklım unutmuş ama kalbim
