Düşündüm de. Bütün gün bunu düşündüm. Akşam olduğunda ayaklarım benden önce karar vermiş gibi beni onun kapısına kadar sürüklediğinde ben hala düşünme, karar verememe aşamasındayım. Aldığım ilaçların etkisinden olsa gerek, beynim ile bedenim ayrı çalışır hale gelmiş olmalıydı.
Kapısını birkaç kez çaldım. Ama açan olmadı. İçeride olmasına rağmen kapıyı açmamış olma ihtimali karşısında hissettiğim korkuya soğuk hava karıştığında titreyen bedenimi yere bıraktım. Sırtımı kapıya dayayarak soğuk zeminde oturup Ateş’i bekledim. Buraya gelmek benim için yeterince zordu. Eve geri dönersem kapısına dayanmak için tekrar aynı cesareti bulamayabilirdim.
“Cemre!” Ateş’in yüksek sesle söylediği ismimi duyunca kapalı gözlerimi araladım. “Bebeğim, iyi misin?”
Üzerime doğru eğildiğinde ve endişeyle baka
