Cemre’nin durumunun kötü olduğunu sanıyordum ama bazı konularda benden iyi olduğu kesindi. Özellikle kendini tanıma ve affetme konularında. Keşke ben de kendimi affetmeyi başarabilseydim. Belki zamanla yanımdaki bilge kadının sayesinde başarırdım. Kim bilir.
“Ben de bir müddet yüzsüzleştim, Ateş. Onun hatalarına göz yumdum, hatalarının benden kaynaklandığını sandım. Beni manipüle etmesine izin verdim.” Hikayesini anlatmaya başladığını anladım ve kasıldığımı ona belli etmemek için derin nefeslerle bedenimi sakinleştirmeye çalıştım. Kokusunu içime çektikçe işe yaradı ancak sözleri beynime ulaştıkça daha önce hiç tatmadığım bir öfkeyle kirlendi ruhum.
“Bana ilk vurduğunda henüz bir aylık evliydik. Bir daha yapmayacağına dair yeminler verdiğinde ona inandım. İnanmak istedim.” Titrek bir nef
