Ateş
Gece boyunca gözüme uyku girmedi. Sabahın ilk ışıklarına kadar Cemre’yi izledim, onun o eşsiz güzel kokusuyla ciğerlerime günlerdir istediklerini verdim, parmaklarım yumuşak saçlarının üzerinde dolanırken hallerinden en az benim kadar memnunlardı. Göğsümün üzerine düşen ılık nefeslerini hissetmek zavallı ruhumu huzura kavuşturdu.
Onun öleceğini sandığım o saatlerde ve bana bir daha dönmeyeceğinden korktuğum son üç günde yaşadığım acının tarifi imkansızdı. Ruhumu onun yanında bırakmışım gibi ölüydüm. Ölüden tek farkım hala çaresizce nefes alıyor olmamdı. Nefes alışverişlerimin sebebi bile oydu. Döneceğine dair umutlarım tükenmiş olsaydı sahiden nefes almaktan bile vazgeçerdim.
Ama şimdi buradaydı ve önemli olan buydu. Bunun kıymetini bilecektim. B
