VİPER
Elim hâlâ yan tarafımda, onun bana yaklaşmasını izliyordum. Adımlarını sessiz atıyordu ama o sessizlikte bile bir ağırlık vardı.
“Uyanmışsın,” dedi, sesi beklenmedik bir yumuşaklıktaydı. Yine de bakışlarındaki sertlik, onu tanıdığım şekilde oradaydı.
Gözlerimi kısarak etrafa baktım. “İyiyim… sanırım. Ama burası…” Sesim yavaşladı, duvardaki gölgeler bile bana yabancıydı. “Neredeyiz?”
“Benim evimde,” dedi, bakışlarını bir an bile benden ayırmadan.
Yutkundum. “Neden buradayım?” Sonra gözlerimi onun gözlerine diktim. “Asıl… sen, iyi misin? Ne zaman çıktın hastaneden?”
Hafifçe gülümsedi ama o gülümsemenin ardındaki gölgeyi gizleyemedi. “Bu halde bile beni mi düşünüyorsun? Hastaneden çıkalı çok oldu.”
“Nasıl…”
“Dört gündür uyuyorsun,” dedi. Sonra sesi alçaldı, dudaklarının kenarı g
