Lizge’den…
İçimdeki sıkıntıya bir türlü anlam veremiyordum. Böyle kalbimi sanki birileri avuçlarına almış acımadan sıkıyor, nefes almamı engelliyor gibiydi. Oysa ne kadar mutlu yatmıştım. Peki neydi ruhumu daraltan? Derin bir nefes alıp yataktan kalktım... Elimi yüzümü yıkayıp hemen dolabı açtım ve dantelli salaş bir üst, altına da lacivert kalın pileli etek seçip hemen üzerimi giyinmeye başlamıştım.
Bir saat sonra evdeki işlerimi halledip nihayet şirkete gelmiştim. Baran’ı görmek için heycanlansam da onun beni aramasını beklemeliydim. Asansörden inip hemen odama gidip, işlerimin başına geçtim. Yapmam gereken bir kaç küçük çizimim vardı. Bunları yaptım fakat Baran’dan hâlâ ses yoktu. İşleri mi vardı acaba? Daha fazla dayanamayarak odadan çıkıp Nilay’ın yanına gittim.
"Hoş geldiniz Lizg
