Yüzüme vuran gün ışığı ile kirpiklerimi aralamaya çalıştım.Kafamın yaslı olduğu sert zemin bir an o cehennemde, yerde yattığım günleri anımsattı.Bu yüzden gözlerimi korku ile açtım.Fakat sadece Bedirxan'ın kollarında olduğumu ve her şeyin zihnimin bir oyunu olduğunu fark ettim.Dün geceden kalma çıplaklığımızı örten saten örtülerin altındaydık.
Yanağımın yaslı olduğu sıcak tene sokuldum ve dün gecenin sahneleri bir bir gözlerimin önüne düştü.
Neler olmuştu öyle?
Alt dudağımı dişlerimin arasına alıp ısınan yanağıma elimi yasladım ve o anda Bedirxan'ın hareketlenmesi ile gözlerimi hemen kapattım.
Bedirxan yavaşça göğsünde ki başımın tepesini öptü.
"Günaydın."
Uyanık olduğumu nereden anlamıştı ki?
Sessiz kaldığımı gördüğünde ise yan döndü ve yüz yüze kalmamıza sebep oldu.
"Uyumadığını
