Günler birbiri ardını kovalarken ben içinde hapsolduğum cehennemde yaşamaya çalışıyordum.Hamile olduğumu öğrendiklerinden beri belki karnımda ki çocuk için bana insan gibi davranırlar demiştim ama bu konaktakilerin merhamet yoksunu olduğunu unutmuştum.Belki fiziksel şiddetleri azalmıştı fakat bu daha fazla psikolojik şiddet görmeme sebep olmuştu.Böylesi ise çok daha zordu.Bana ve aileme yapılan hakaretlerden yorulmuştum artık.
Ağlamak beni tüketmişti fakat gözyaşlarım hiç tükenmiyordu.
Bir insanın ruhu acır mıydı?
Benim ruhum çok acıyordu.Tüm bunların üzerine karnımda ki bebek de eklenmişti kör talihimin ortasına.
Korkuyordum.
Kendim için korkmayı çok uzun zaman önce bırakmıştım zaten.Her şeyi ailem için yapıyordum fakat şimdi korkmam gereken biri daha olacaktı.
Onu nasıl koruyacaktı
